Kościół pw. Świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, Pierwszych Męczenników Polski

Proboszcz Jasionek od progu z zadowoloną z siebie miną powiedział mi że dzisiaj niczego nie będziemy załatwiać bo on mnie będzie pouczał. Odpowiedziałam że mam 48 lat i nie potrzebuję pouczania bo wiem co robię. Po tym wstępie powiedział że i tak nic nie załatwię bo potrzebuję dwóch świadków. Ja mu na to że nie potrzebuję a on mi mówi że wie lepiej bo ma jakieś pismo z episkopatu i zaczął mi odczytywać nazwiska wszystkich biskupów. Przerwałam mu i zapytałam czy któryś z tych panów jest ważniejszy od papieża bo według mojej wiedzy papież Benedykt zmienił procedurę i świadkowie nie są potrzebni. Powiedział że on wie lepiej a ja jemu że widocznie nie bo czytałam relacje ludzi, którzy dokonywali apostazji i wszyscy twierdzą że świadkowie nie są konieczni. Wtedy powiedział "widzę że pani jest z tych pań". Odpowiedziałam że nie jestem z żadnych pań jestem osobą i tak życzę sobie być traktowana za to pan najwyraźniej jest z tych panów, których teraz szanuję jeszcze mniej. Po czym wyszłam trzaskając drzwiami. W domu zadzwoniłam do kurii i powiedziałam że proboszcz robi mi problemy z apostazją i żąda świadków. Oni na to że "nieee, nie trzeba świadków". Więc mu to wytłumaczcie powiedziałam i zakończyłam rozmowę. Pięć minut później dzwonek do drzwi. Na progu proboszcz cały pokorniutki tłumaczy że się pomylił zadzwonił do kurii i już wie. Nie mogłam się powstrzymać i lodowatym tonem powiedziałam. " Nie, to ja zadzwoniłam do kurii". W każdym razie poszliśmy na plebanię tam popodpisywał, przybił pieczątki i po bólu.